باز هم یه سال گذشت

یه سال که هیچ معنیی واسم نداشت.....

بنام خدا

مقدمه:

در حال حاضر ترم  5 هستم...

یادم میاد زمانی که ترم 1 بودم چون در طول هفته کلاس داشتم مجبور بودم 14

 روز اهواز باشم 2 روز بیام مسجد سلیمان پیشه خانوادم...

اوون روزا اهواز که بودم خیلی دلم می گرفت و دلم برا دوستام و خانوادم تنگ

می شد...شبا اینقدر به خانوادمو دوستام فکر می کردم دیر خوابم می برد

یشب طرفا ساعت 30_12 شب بود که رفتم یه برگه با یه خودکار ورداشتمو

شروع کردم به نوشتن از دلتنگیام نوشتمو از دوریم از خانوادم خلاصه گذاشتمش

رو کتابامو خوابیم...

صبح که رفتم کلاس یادم رفت برگرو برنداشتم دختر عموم که الان ازدواج کرده

 برگرو دیده خونده و گریه کرده بعد رفته برا زن عموم خونده اوونم گریه کرده

برگرو برداشتنو منم که برگشتم اصلا یادم رفت دیشب اوون متن رو نوشتم بعد

از چند مدت برگرو دادن خواهرم اوونم کلی گریه کرده اوونم اورده برا مامانم

خونده

حالا بعد از تقریبا دوسال و نیم خواهرم اوون برگرو بهم داد گفتم بزارمش تو

وبلاگم تا یادگار اوون روزهای سخت باشه برام........

به نام خدا

امروز 13/9/85  ساعت 30/12 شب هست.راستش نمی دونستم چکار کنم

 گفتم این متن رو بنویسم...

الان 14 روزه شهرم نرفتمخیلی دلم برا شهرم برا خونمون برا مامانم بابام و

دوستام تنگ شده.خیلی سخته که بعد 19 سال که حتی یک روزم از پدر و مادرم

جدا نشده بودم حالا 14 روز نبینمشون .فردا می خوام برم شهرم.من چون

 دانشگاه قبول شدمه مجبورم بیام اهواز و در طول هفته کلاس دارم.رشتم مکانیکه

.خیلی سخته از خانوادم دور باشم.....

اینجا شبا خیلی طولانی هست انگار هر شب شبه یلداست.دوستامم که بی معرفتا

فراموشم کردن و هیچکدوم بهم زنگ نمی زنن.نمی دونم وقتی عروسی کردم

چطوری از خانوادم جدا شم فکر کنم من بیشتر از عروس گریه کنم ولی ازش

قول می گیرم که هر روز بیام پیش خانوادم.

وقتی که به شبای طولانیه اهواز  که هر شب انگار شبه یلداست فکر می کنم

 یه شعر یادم میاد که میگه:

گردشه سال اگر یک شبه یلدا دارد       منه بیچاره چه شبهاست که یلدا دارم

..................................................................

** ببخشید چند مدت نبودم

***آجی بهار نمی دونسم کجا بهت بگم آپ کردم گفتم همین جا بهت بگم آپ کردم

                                                      دوست داشتنم دوروغ نبود

                                                                  فرشتها

                                                      گلهای زرد

                                                      کاشکی بفهمی

                                                     من تورو می خوام

                                                     خداحافظ

          دانلود کنین....مرسی

آهنگ جدید و بسیار زیبای افشین و تتلو و تهی و امیر علی با نام گیر می دادی با دو کیفیت

دانلود

                                                      دانلود

                                                         دانلود

آهنگ جدید حسین تهی و اشکان بنام سر به هوا ( بسیار زیبا و شاد - با کیفیت 128 )

                                          دانلود

من دیونه ی تو ، تودیونه ی من         صبرم تموم شد کی میشی ما له من

من که پاک ساده فقط تورو خواستم    

                                           این دوریه سخت و بدون نمی خواستم

من تنهای تهام همه فکرم هستی        

                                         باور نمی کنی چرا تو همه چیم هستی

من عاشق تو تو عاشق من                پس چرا ما دوتا نمی رسیم به هم

من دیونه ی تو ، تودیونه ی من         صبرم تموم شد کی میشی ما له من

آی خدا دلگیرم ازت

آی زندگی سیرم ازت

آی زندگی می میرم و عمرو می گیرم ازت

این قصه های لعنتی از خنده دورم می کنه   این نفسای بی هدف

زنده به گورم می کنن

چه لحظه های خوبیه ثانیه های آخره فرشته ی مردنه من منو از اینجا می بره

آی خدا دلگیرم

آی زندگی سیرم ازت

آی زندگی می میرم و عمرو می گیرم ازت

چه اعتراف تلخیه انگار رسیدم ته خط

وقته خلاصی از همست

آی دنیا بیزارم   ازت

« دو پنجره، یک پرواز »

خیمه‌ای افراشته، نیزه‌ای کوبیده، شمشیری آویخته و اسبی بسته از دور نمایان شدند، و اندکی بعد قاصدی از قافله جدا شد تا پیام امام را به صاحب خیمه رساند. قاصد رفت و برگشت، امّا عُبیدالله که گرایش همه مردم شهر را به دنیا دیده بود، دعوت امام را برای ملاقات نپذیرفته بود و گفته بود که از کوفه بیرون نیامده است مگر از ترس اینکه مبادا حسین، به کوفه برسد و یاری بخواهد.

امّا حسین کشتی نجات است و همای سعادت. اینبار امام خود به همراه عدّه‌ای بسوی خیمه عُبیدالله رهسپار شد. عُبیدالله وقتی امام را بر در خیمه خویش دید، خجل شد. از جا برخواست، امام را بسیار احترام کرد و شرح اتفاقات شهر را برای امام باز‌گفت. امام نیز همه را شنید و بعد خود سخن آغاز کرد، ماجرای دعوت مردم را مطرح کرد و سخن را متوجه شخص عُبیدالله کرد و او را به یاری خویش فراخواند. باشد که خداوند بدین واسطه توبه‌اش را بپذیرد و شفاعت اهلُ‌البیت نصیبش شود.

پیشنهاد امام، عُبیدالله را بار دیگر بر سر دوراهی سرنوشت، قرار داد. دنیا دست از دامان عُبیدالله برنمی‌داشت و عقل کارخانه توجیه را لحظه‌ای تعطیل نمی‌کرد.

عُبیدالله تأملی کرد و بعد رو به امام گفت:« در کوفه برای تو یار و یاوری نیست و همه از ترس به درون خانه‌ها فرو خزیده‌اند. تو را به خدا سوگند که از من یاری مخواه، امّا هر کمک دیگری بخواهی، به تو خواهم کرد. این اسب و شمشیر هم که هر دو بی‌نظیرند، تقدیم تو باد.»

و تو گویی اینچنین خواست وجدان خود را اندکی آسوده کند. امام که این سخن و سوگند عُبیدالله را شنید پاسخ داد:

« من برای اسب و شمشیر نیامدم. آمدم تا یاریت را بخواهم. حال که تو از جان دریغ می‌کنی، مرا نیازی به اموال تو نیست  و من آن نیستم که گمراهان را به یاری گیرم . امّا تو نیز اینجا نباش که پیامبر فرمود: هرکس صدای نصرت طلبی اهل بیت مرا بشنود و ایشان را یاری نکند، خداوند او را به صورت در آتش جهنّم خواهد افکند.»

عُبیدالله این آخرین سخنان امام را شنید و آهسته و شرمگین رفت تا خانه امنیت و عافیت خویش را از فتنه در امان بدارد.

دیگری عثمانی مذهب بود و به همین واسطه دل خوشی از اهل بیت نداشت. در تمام طول راه مکّه به کوفه هم سعی کرده بود تا در هیچ منزلی با امام مقارن و مصادف نشود و همواره از نزدیک شدن پرهیز داشت. امّا آزمایش و ابتلاء سنت تخلف ناپذیر آفرینش است و هستی همواره بر پاشنه امتحان می‌گردد. زهیر را نیز از این ابتلاء گریز و گزیری نبود.

در منزلی ناخواسته این دو قافله در جایی نزدیک بهم اطراق کردند و در همین اثناء پیک حسین بر او وارد شد، در حالیکه با خانواده و سایر همراهانش بر سفره طعام نشسته بود. فرستاد گفت:« حسین مرا به سوی تو روانه کرده است تا تو او را ملاقات کنی.»

همه دست از طعام کشیدند و زهیر ناراحت از وقوع آنچه از آن کراهت داشت، بیش از دیگران متحیر شد. سکوت بر خیمه سنگینی می‌کرد و همه منتظر عکس العمل زهیر بودند. همین که تأمل زهیر، اندکی طولانی شد، همسرش از پشت پرده بر او نهیب زد که: « چرا دعوت فرزند رسول خدا را رد می‌کنی؟ چه خواهد شد اگر نزد او رفته و سخنش را بشنوی؟» زهیر هم، چنین کار را کرد. رفت، سخن امام را شنید و طولی نکشید که بازگشت، امّا نه آنچنان متحیر و آشفته که رفته بود بلکه مسرور و شادمان. جانی تازه در صورتش دمیده بود و نگاهش برق ویژه‌ای داشت. کیمیای حسین بر مس وجود زهیر نشسته بود.

فرمان داد تا خیمه‌اش را برچینند و جایی در جوار خیمه‌گاه حسین بر پا کنند. به همراهانش گفت که عزم یاری حسین دارد. هرکه می‌خواهد او نیز بیاید و الاّ این آخرین دیدار است. همسرش را نیز، با مقداری مال و آذوقه به همراه عموزادگانش به جانب خانواده‌اش فرستاد. و بهنگام وداع، همسرش گریست و از زهیر خواست تا در روز قیامت او را فراموش نکند. و زهیر پشت بر امنیت و عافیت رفت تا در معرکه یاور حق باشد. گفته‌اند که زهیر از جمله چند نفری بود که جلوی امام ایستاد تا امام و دیگران نماز خود را بجا آورند. حالا دیگر زهیر سپر وجود امام شده بود، سپری که با سینه و صورت تیر را از وجود امام دور می‌کرد.

10 محرم‌الحرام، سالروز شهادت

بزرگ احیاگر دین خدا، امام سيد الشهدا،

حسین بن علی (علیه السلام)

و یاران جان نثارش در دشت کربلا، بر تمامی آزادگان جهان تسلیت باد.

درخت کوجک من
به باد عاشق بود
به باد بی سامان
کجاست خانه باد ؟
کجاست خانه باد ؟

فروغ فرخزاد
 

پرنده گفت : چه بويی چه آفتابی
آه بهار آمده است

و من به جستجوی جفت خويش خواهم رفت
پرنده از لب ايوان پريد
مثل پيامی پريد و رفت

پرنده‌ی کوچک
پرنده فکر نمی‌کرد
پرنده روزنامه نمی‌خواند
پرنده قرض نداشت
پرنده آدمها را نمی‌شناخت
پرنده روی هوا
و بر فراز چراغ‌های خطر
در ارتفاع بی‌خبری می‌پريد
و لحظه‌های آبی را
ديوانه‌وار تجربه می‌کرد

پرنده آه فقط يک پرنده بود

فروغ فرخزاد

صدا،صدا، صدا، تنها صدا
صدای میل طویل گیاه به روییدن
صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن
صدای ریزش نور ستاره بر جدار مادگی خاک
صدای انعقاد نطفه معنی
و بسط ذهن مشترک عشق
صدا،صدا، صدا، تنها صداست که می ماند

در سرزمین قد کوتاهات
معیارهای سنجش
همیشه بر مدار صفر سفر کرده اند
چرا توقف کنم؟
من از عناصر چهار گانه اطاعت می کنم
و کار تدوین نظامنامه قلبم
کار حکومت محلی کوران نیست

مرا به زوزه دراز توحش
در عضو جنسی حیوان چه کار
مرا به حرکت حقیر کرم در خلا گوشتی چه کار
مرا تبار خونی گل ها به زیستن متعهد کرده است
تبار خونی گل ها، می دانید؟

فروغ فرخزاد

دیدم خودت به دستت ، چنـــــــــگ و رباب داری...

گفتم خــــــــــــدا بزرگ است ، شاید رَوَم ره صلح

دیدم که نه ، به چهـــــــــــره ، رنگ عتاب داری...

رفتم خطا من این بار ، یک ثانیــــــــــــه نه بسیار

من را ببیــــــن که گفتم ، فکر صـــــــواب داری...

گر خســـــــــروی ، بدان تو ، من کم نئم زشهزاد

حتی اگـــــــر هزاران ، شیرین مـــــــــاب داری...

مهرت به دل ،بمانده ، در گوشه ای امانــــــــــت

این حــــــــــــرف ما ، بگو حال ، ایا جواب داری؟

خواهی برو ولی خــــــــوب ، این را شنو ز دریـــا

بی من ، در آن کف دســــت ، تنها حباب داری

ولی خوب تمام شد یه تمامی که دوست نداشتم حالا حالاها باشه

با این حال بازم از نو شروع می کنمو می گم خدایا به امید تو نه به اومید خلق روزگار.........یادت بخیر مصلوب عشق

_@_@_@_@_@_@_@_@_@_@_@_@_@_

ص مثل سلام (به قولحرفي از جنس زمان نشنيدم... تا به حال)

یه سلام بی حال,

نه , یه سلام با انرژی تقدیمه تو,آره خودتو میگم ؛تو که همیشه بی دلیل و با دلیل به سرزمین آرزو های سبز سر می زنی...

من یاسرم بچه ها بهم می گن یاس دخترای فامیل می گن یاسی

مامانم میگه یاس گلی! همش 20 سالمه(آخی چه کوکولو) قدم 176 و وزنم 58 ورزش مورده علاقم فوتباله البته خودم گذاشتم کنارو دیگه بازی نمی کنم.عاشقه قرمزو پرسپولیسم.

می گم دلم درد می کنه اینهارو می گم قبلا که اینارو گفته بودم!

آها شاید بعضی ها اینهارو ندونن پس نتیجه می گیریم که؟؟؟؟؟.....بگو دیگه ؟؟؟نتیجه می گیریم که؟؟؟نتیجه میگیریم که دلم درد نی کنه انهارو می نویسم!!!دانشجوی مکانیک اهوازم..به بعضی ها بر نخوره مسجد سلیمانو بیشتر اهواز دوس دارم ولی چون یه نفر بهش بر نخوره مخلصه اهوازم هستم.

بچه معلم هستمو یه خواهر دارم که یک سال ازم بزرگتره

که با پسر عموم ازدواج کرده.یه خواهره دیگه هم داشتم که عمرشو داد به شما.هر چی به بابا و مامانم می گم من زوجه می خوام به حرفم گوش نمی دن منم دیگه مجرد موندم.

خوب فعلا بای ...کار زیاد دارم...

یا متین...(به قولبه بهانه ی صدایی که مرا یاداور خدابود)

_@_@_@_@_@_@_@_@_@_@_@_@_@_

انتظار داشته باشین هر دقیقه آپ کنمو بهتون سر بزنم چون مثله شما پیشه خانوادم نیستم و دانشگاه هستم...تنهام نزارین

راستی من خاطره نویسی کم می کنم و الان این متنو برای شروع نوشتم.